Nico Huijboom 1940 – 1945
Mijn vader schreef over het uitbreken van de oorlog op 10 mei 1940 het volgende:
Wat ik mij nog kan herinneren over deze dag, dat ik wakker werd door zwaar vliegtuiggeronk. Opgestaan, het was mooi weer,en maar kijken, niet het besef krijgen “ER IS OORLOG “.(half 5 ’s morgens) Ik zag deze vliegtuigen richting Waalhaven gaan en dacht, die gaan massaal Engeland aanvallen !! Wat een gedachte helemaal mis, na de radio aangezet te hebben wisten wij wel beter ER WAS OORLOG! Intussen was mijn vader thuis gekomen uit de nachtdienst en deed zijn verhaal over beschietingen in de havens.
Ik ging die dag gewoon naar mijn werk. Vroom en Dreesmann op de Binnenweg hoek Crispijnlaan, dit was ongeveer 1000 meter van de gevechtshandelingen, van werken kwam niet veel ik heb dan ook de hele dag in de kelder gezeten. Het warenhuis was voor publiek gesloten, ’s Middags vroeg naar huis onderweg enkele malen schuilen voor gevaar aangegeven door luchtalarm.
Het waren spannende dagen en langzaam begon je te begrijpen dat de oorlog ook hier was doorgedrongen zoals andere landen om ons heen reeds eerder onder de voet van het Nationaal Socialisme waren vertrapt. De zaterdag daarop had het geen zin meer te werken het was eenvoudig te gevaarlijk !! De Pinksterdagen volgden er werd naar de Mis gegaan maar de gedachten waren bij de oorlog.
Het bombardement op Rotterdam beschrijft hij zo:
Op dinsdag 14 mei volgde het bombardement op Rotterdam, de verschrikkelijke momenten staan mij nog helder voor de geest. Tussen een uur en kwart over een was in de stad luchtalarm gegeven. De sirenes loeiden zij bleven ongewoon lang doordrenzen. Om half twee vielen de eerste bommen boven Kralingen, nieuwe eskaders bommenwerpers kwamen dreigend opzetten en cirkelden boven de binnenstad. Ben en ik waren thuis op de Hooidrift 157 en zagen dit afschuwelijke drama gebeuren. Het duurde ongeveer ’n half uur Daarna stond de binnenstad van Rotterdam in brand ook het warenhuis van Vroom en Dreesmann.
Mijn vader werd als veel andere mannen 6 mei 1943 opgeroepen voor de arbeidsinzet in Duitsland. Het NIOD heeft veel dossiers en informatie over de arbeidsinzet.
juni 1943 foto’s met vriend Ben Tunderman voor de dom in Keulen en bij het Stadswald Keulen.
Hierboven de toestemming van de zijn Duitse werkgever ADA Käsefabrik om op 2 augustus naar Nederland te mogen reizen.
Hieronder zijn verslag van het verloop van die dag. Hij heeft zijn moeder niet bereikt en geen schone was kunnen ophalen.
‘s-Morgens heb ik de trein vanuit Keulen genomen (8 uur) richting Kaldenkirchen met grote vertraging wegens luchtalarm was ik om 2 uur in KaIdenkirchen. Omdat bijna ieder uur een trein uit Nederland komt (volgens de dienstregeling op de borden) ben ik blijven wachten. Van de dienstregeling klopte niets. Toen er maar niets kwam ben ik het perron afgelopen naar de grenspost. Ik heb daar mijn verhaal gedaan en zowaar ik mocht in het wachthuisje blijven wachten. Mijn brood opgegeten en er werd mij zelfs “koffie” aangeboden. Na nog een tijd gewacht te hebben ben ik weer opgestapt. Om 6 uur was ik weer in Rodenkirchen.
Mijn vader was 3 keer ziek tijdens zijn tewerkstelling: niet leesbaar, geelzucht en angina. Behandelend arts was Dr. Johann Stüsser Rodenkirchen
Voor fl. 1,– was mijn vader lid van het Nederlandsch Verbond Van Gerepatrieerden. Dit verbond heeft slechts 2 jaar bestaan. Het werd in 1947 al opgeheven. ‘Het in 1945 opgerichte Nederlands Verbond van Gerepatrieerden(NVVG), kwam onder andere op voor de dwangarbeiders. Het verbond hield echter in 1947 alweer op met staan, nadat bleek dat ze binnen de Nederlandse politiek geen voet aan de grond kreeg.’
Meer informatie over dwangarbeiders uit WOII is onder meer te vinden in: https://documentatiegroep40-45.nl/dwangarbeid_oud/onderzoek.htm